el-Mü'min (الْمُؤْمِنُ) | Güven Veren, Emniyet Bağışlayan

https://youtu.be/Ghkiv1MoDLg

el-Mü’min (الْمُؤْمِنُ): Gönüllerde iman kandilini yakan, bütün mahlûkata emniyet bahşeden; va’dine sâdık, kendisine sonsuzca güvenilen.

Lügatte “emn” kökünden gelen bu isim, korkunun zıddı olan emniyeti ve kalbin bir hakikate tam olarak yaslanması demek olan imanı birlikte taşır. Allah Teâlâ, kullarını korkudan emin kılan, peygamberlerini mucizelerle tasdik eden ve verdiği sözden asla dönmeyen el-Mü’min’dir.

I. Bilimin dilinden
Beşerin aklı ancak emniyet tesis edildiğinde tam kudretiyle çalışır. Amigdala tehdit sezmeyi bıraktığında stres hormonları çekilir ve beden kaybettiği dengeye yeniden kavuşur. Güven, hayatta kalmanın da ötesinde, zihnin serpilmesinin ve cemiyetin huzurunun anahtarıdır.

II. İlmin ve hikmetin dilinden
Bu derin emniyet açlığı, dış şartların doğurduğu gelip geçici bir hâl değildir. Fıtratın sayfasına ilahî kalemle yazılmış bir pusuladır. Tesadüf, güven duygusu bina edemez. Susuzluk suyun, açlık ekmeğin varlığına nasıl şahitse, kalbin emniyet talebi de dışarıda sarsılmaz bir dayanağın var olduğuna öyle şahittir.

III. Vahyin dilinden
İslam bu emniyet pınarını tek bir isimle haber verir: el-Mü’min. Kâinat başıboş bir kargaşa değil, bu ismin tecellisiyle işleyen bir emniyet yurdudur. Güneş her sabah va’dedilen ufuktan doğar, su va’dedilen derecede kaynar. Tabiat kanunlarının bu bitmeyen sadakati, el-Mü’min olan Rabbimizin âleme verdiği bir emân sözüdür.

Kur’ân, Kureyş’e bahşedilen nimeti şöyle haber verir: “O, onları açlıktan doyurdu, korkudan emin kıldı.” (Kureyş, 106/4)

Kulun nasibi
Bu isimden nasibini alan kul, önce kendisi emniyet bulur, sonra çevresine emniyet dağıtır. Efendimiz (s.a.v.) buyurur: “Mü’min, insanların canları ve malları hususunda kendisinden emin oldukları kimsedir.” (Tirmizî, Îmân 12)

Hâtime
Hayatın sert rüzgârları insanı sarsar ve yorar. Kimi zaman ayağının altındaki zemin kayıyor gibi gelir. İşte o demde ruh, tutunacak bir el ve zayi olmayacak bir emanet arar. el-Mü’min’i tanıyan kul, ne kendi gölgesinden ne de yarının karanlığından korkar. En zifiri gecede bile emanda olduğunu bilir ve bu fâni cihanda izzetle yürür.

Kalp korkunun pençesinden kurtulup emniyete eriyorsa, bu, el-Mü’min’in sarsılmaz himayesine teslim olmanın huzurudur.

“O, kendisinden başka ilah olmayan Allah’tır; Melik’tir, Kuddûs’tür, Selâm’dır, Mü’min’dir…” (Haşr, 59/23)